3 - افتخاراتى براى تميم خلق كرده و رگبار مذمت و سركوفت را بر قبايل ربيعه باريده است . 4 - اشعارى سروده تا در دواوين شعر و ادب ثبت شود . 5 - و دست آخر ، اين همه را تاريخ اسلام از وجود صحابه‌اى ، فرمانده ، و شاعرى حماسه سرا از قبايل تميم به نام « اسود بن قطبه » برخوردار مىشود كه زاييده خيالات سيف بن عمر تميمى بوده و وجود خارجى نداشته است . اسود بن قطبه در خطه شام آن چه را كه تا به اين جا آورديم مطالبى بوده از سيف بن عمر دربارهء ابو مفزر و اشعار حماسيش در نبردها و به همراهى خالد در عراق ، و آن چه از اشعار او در اين باره از ما فوت شده است بسيار است . اينك اين شاعر صحابى ساختگى خيالات سيف را در نبردهاى شام و با يك سلسله اشعار حماسى ديگر در تاريخ ابن عساكر مىيابيم كه اين دانشمند در ترجمهء اسود با تصريح نام سيف از او چنين ياد مىكند : سيف بن عمر مىگويد كه اسود بن قطبه در نبرد يرموك حضور داشته و سپس در جنگ قادسيه شركت جسته است . او از نبرد يرموك طى اشعارى چنين ياد مىكند : آن وقت ابن عساكر در حدود شانزده بيت از اشعار او را طى سه قطعه در كتاب خود مىآورد ، كه ابو مفزر در اين اشعار از نبرد يرموك و شكست هراكليوس و كشتار بى امان روميان توسط سپاهيان اسلام سخن مىگويد و كثرت سپاه ايشان و عدم لياقت آنان را در برابر افراد قبيلهء بنى عمرو به باد مسخره مىگيرد ، و از اين كه از كشته‌هاى ايشان پشته‌ها ساخته و سرها و دست‌هاى روميان را به خاك و خون انداخته و دل‌هاى خود را با سيراب كردن زمين او خون جنگ جويان رومى آرامش بخشيده‌اند ، داد سخن داده و سرانجام « عمرو و زيد » را بر مطالب خود به روش نحويان گواه گرفته است ، كه خود همين گواه گيرى « عمرو و زيد » قاطع ترين دليلى است بر تأخير ساختن اين اشعار حماسى از تاريخ رويداد آن نبردها ؛ زيرا : پس از اين كه دو شهر كوفه و بصره مركزيت علمى و مجامع ادب عرب و قوانين صرف و نحو آن زبان در آنها بلند آوازه گرديد از همان زمان لفظ « زيد و عمرو » يا « جاء زَيدٌ ثُمَّ عَمرُو » و يا « ان اكرَمتَ زَيداً لَاكرَمتُ عَمراً » و مانند اين‌ها كه فاعل و مفعول ، و مبتدا و خبر را وسيله « زيد و عمرو » معرفى مىكردند اين نحوهء تدريس مقبوليت عامه